Kleinkunst: De ballade van de drouč gezisters va Lennek
De ballade van de drouč gezisters va Lennek (Arjaun, muziek: Ierse tradditional, rond 1980 van een Pamelse tekst voorzien door Walter Evenepoel)
Dou wourn drouč gezisters va Lennek, va Lennek, va Lennek, et es een triesteg veroul, jou da vennek, want dou gerokt'ern gindieën on e lief (bis) Ele pa was ne kweker va lemmes, va lemmes, va lemmes en 'k geloeëf dat alf Lennek van em es mo zčn dochters gerokt č nie kwoučt (bis) En č gink me zč vraavolk no Likkerk, no Likkerk, no Likkerk jou, ze ginken no kermes te Likkerk, want dou anj ze nog mansvolk genoeg (bis) Et zwourste geval was Sofieken, Sofieken, Sofieken, ze stond zevves op den dans mé Lowieken en ze drooëdn tegen onder per ier (bis) En Sofie danstn noučger en noučger, nog noučger, nog veel noučger da Lowie em verslikten van 't goučgen. En de soekelei gaf er de gieëst (bis) Maria, de twieëde, ouč mieër sjans, zouč, mieër sjans, jou mieër sjans, op et ieëste gezicht ouč ze mieër sjans, want ze sloeg ne zjanderm on den ouk (bis) En douč emmen veel g'eetn en gedroenken, gedroenken, gedroenken. Op den dier was ze zoe noučg beskoenken, en mé e geljd trok menieër der van dee (bis) Ba de derde dou was't nog iet anders, iet anders, iet anders, de derde douč dee nog iet anders, douč pakter'n é twieë menne kieë (bis) Mo zoeďet da mag nie in Likkerk, in Likkerk, in Likkerk, twieë lieven da mag ni in Likkerk en ze vloge makkandern in 't our (bis) En ze pakt'n ele mes en eeln neesdoek, eeln neesdoek, eeln neesdoek, jou ze pakt'n ele mes en eeln neesdoek en ze stouke makkanderen morsdoeëd (bis) En de zisters trokke weer no de lemmes, de lemmes, de lemmes, ze koze vergoed ve de lemmes en ze leifden nog lank en gerest (bis) De moroul van dees lange eksplekouse, eksplekouse, eksplekouse, elke vraa komt tot dees konstatouse,ne lemmen gou boven ne man (bis).